بين bīn P part. act. (from ديدن) in compos. Seeing, beholding, looking, regarding. S̱. بين 1. ben or benu or bain (for वेणु) s. f. A flute, pipe, fife. 2. bīn (for वीणा) s. f. A kind of lute. (See Asiat. Res., vol. i. art. xiii.). 3. bain (for वाणी) s. m. f. A word, speech.